Omdat ik je zo goed mogelijk wil helpen, moet ik eerst wat dingen uitleggen, voordat we verder kunnen met onze reis naar het onderbewustzijn. Ik moet uitleggen wat bad clusters zijn. Misschien klinken die woorden een beetje eng, maar wanneer je eenmaal begrijpt wat bad clusters zijn en hoe ze je leven beïnvloeden, wil je er alles van weten; daar ben ik van overtuigd.

Bad clusters zijn het resultaat van een soort ‘kortsluiting’ in je brein. De eerste keer dat ik dat hoorde, was mijn eerste reactie: WAT!? Maar het werd al snel duidelijk dat die bad clusters natuurlijk niets te maken hebben met geëlektrocuteerd worden – wat een opluchting.

Maar serieus: wat we ook maar meemaken in ons leven wordt opgeslagen in ons onderbewuste brein. Het meeste lijken we te ‘vergeten’. Maar in feite is er onderbewust helemaal niets verloren gegaan. Dat we sommige dingen ‘vergeten’ wordt bepaald door de wijze waarop ons brein elk klein detail codeert dat we waarnemen via ons vijf zintuigen (zien, horen, ruiken, proeven, voelen) gecombineerd met het gevoel dat we in ons lichaam ervaren over die details.

Kinderen zijn als nat cement. De voorbeelden die we hen bieden, laat een indruk achter.

Dr Haim Girott

Hoe meer gevoelens (positief of negatief) we ervaren bij iets dat we met onze vijf zintuigen waarnemen, hoe makkelijker we het onthouden. En andersom: hoe minder gevoel we erbij ervaren, des te makkelijker ‘vergeten’ we de details weer. Er bestaat geen krachtiger gevoel dan die je ervaart tijdens de momenten dat een bad cluster wordt gevormd.

De meeste van onze bad clusters ontstaan in onze jeugd. Ze ontstaan door aangrijpende gebeurtenissen. Dit kan iets eenvoudigs zijn zoals iemand die je vlakbij je kleine oortjes hoort schreeuwen. Dit wordt door een kind anders geïnterpreteerd dan door een volwassene, voor wie zo’n gebeurtenis van minder belang is. En begrijp me niet verkeerd, er zijn (helaas) veel mensen die werkelijk afschuwelijke dingen hebben meegemaakt, ook gezien door de ogen van een volwassene. Maar ik zal een voorbeeld uit mijn praktijk gebruiken om te laten zien hoe makkelijk een bad cluster op jonge leeftijd kan ontstaan en hoe die je tot op de dag van vandaag kan beïnvloeden.

Je bent 1 jaar. Je ligt in je bedje en wordt wakker van je middagdutje. Omdat je moeder er niet is, begin je te spelen met de dierenknuffel en met de bal die naast je ligt, die met al die kleurtjes. Sinds een paar dagen gaat dat nieuwe ‘kruipkunstje’ je steeds beter af. Energiek duw je de bal een beetje opzij en – ja, hij beweegt! Dat is een leuk spelletje! Je bent nu helemaal gefocust op de gekleurde bal. Terwijl je al die prachtige, nieuw ontwikkelde bewegingen probeert te coördineren, blijf je de bal steeds een stukje naar voren duwen. Doordat je zo gefocust bent op de bal, en niet op wat er voor je is, bots je tegen de spijlen van het bedje, echt hard. Het gevolg is dat je hoofdje tussen de spijlen raakt en je komt vast te zitten met dat kleine koppetje van je. In een reflex trek je je hoofd terug. Maar je zit hopeloos vast. Je kunt er niet uit. De pijn en de druk in je hoofd lopen op, de temperatuur in je kleine lijfje stijgt, je hart begint te roffelen en elke spier is gespannen.

Je begint te huilen terwijl je een spijl vasthoudt en je begint met je hoofd te schudden, waardoor je zelfs nog meer vast komt te zitten. Op dit moment, als klein kindje, heb je de controle over de situatie en over je emoties volledig verloren. Je hebt geen controle over je hoofdje dat vastzit, en je kunt maar niet van die vreselijke plek wegkomen. Door dit gevoel van controleverlies ontstaat er kortsluiting in je brein en wordt die ervaring opgeborgen in een bad cluster.

Je begint ontzettend hard te huilen, en daardoor komt je moeder je redden. Met gemak duwt ze een spijl aan de kant en – je bent vrij. Je moeder tilt je op en wiegt je heen en weer, lieve woordjes mompelend dat alles goed komt. Je kalmeert bij die fijne woorden en alles lijkt weer helemaal normaal.

Maar is echt alles weer normaal? In dat kleine kinderbrein van je – hoe heb je het daar in werkelijkheid verwerkt en opgeslagen? Het moment dat je gevangen zat tussen de spijlen van je bedje voelde alsof je alle controle verloren was. En dit enge moment activeert het hoogst mogelijke niveau van gevoelens. Je hebt de controle verloren, dus het voelt alsof er geen enkel houvast is.

Met andere woorden, je brein schakelt over op de automatische piloot, naar de overlevingsstand, ook wel ‘Code red’ genoemd. Geen enkel gevoel is van meer belang dan de gevoelens die bij code red horen. Logisch, want als je uiteindelijk niet overleeft, worden alle andere gevoelens, gedachten of gedragingen volkomen nutteloos

Zo lang een situatie niet dermate eng of bedreigend is dat we het gevoel krijgen dat we de controle verliezen, verandert ons onderbewuste brein gemiddeld 40 keer per seconde de ‘gevoelscode’, dat is hoe we ons voelen over elk detail in een situatie. Die veranderingen zijn het fundament van de manier waarop het onderbewustzijn bewustzijn creëert – maar daarover in een andere blog meer

Tijdens een bad cluster-gebeurtenis is er slechts één ‘gevoelscode’ actief. En dat is de overlevingscode. Op het moment dat we voelen dat ons leven in gevaar is, is dit exact het gevoel dat we nodig hebben om te overleven. Echter, in ons verdere alledaagse leven creëren die gevoelscodes een heel negatief en ongezond gevoel in ons lichaam.

Het gevolg van dit alles is dat het onderbewuste brein tijdens zulke beangstigende momenten aan elk detail dat via je vijf zintuigen je brein binnenkomt hetzelfde beangstigende gevoel van controleverlies zal koppelen. Dus elke kleur, geur of gezichtsuitdrukking, ieder woord, ding, enzovoort dat we in een bad cluster-situatie hebben opgeslagen zal nu precies dezelfde negatieve gevoelscode hebben.

Het feit dat al deze zintuiglijke details geladen zijn met de hoogste en belangrijkste gevoelscode (de overlevingscode, oftewel code red) zou moeten inhouden dat we ons later elk klein deeltje van de beangstigende gebeurtenis zouden herinneren. Maar er zijn onderzoeksgegevens van duizenden mensen die een trauma overleefden zonder dat ze ooit buiten bewustzijn waren en toch – dat lieten de enquêtes zien – waren er ontzettend veel details die ze wel waargenomen hadden maar die ze zich niet bewust konden herinneren!

Dus wanneer we terug gaan naar het kind waar we het hierboven over hadden: als baby ben je niet in staat om de meeste van die details te herinneren. Vele van onze bad clusters worden dan ook in onze vroege jeugd gecreëerd door het gevoel van controleverlies dat we ervaren. De bovenomschreven ervaring van de baby, dus het vastzitten in een bedje en het horen van harde geluiden met onze kwetsbare oortjes zijn er voorbeelden van dat het niet om extreme ervaringen hoeft te gaan. Dit sluit niet uit dat er in extreem angstige en pijnlijke situaties eveneens bad clusters ontstaan. De meeste van die extreme gebeurtenissen herinneren we ons niet eens, vooral niet als deze in onze jeugd hebben plaatsgevonden, – laat staan de details ervan.

Het is ook belangrijk te weten dat bad clusters niet alleen in onze jeugd ontstaan. Ze ontstaan op elk moment in ons leven waarop we voelen dat we compleet de controle verliezen. In een eerdere blog legde ik uit hoe ons onderbewustzijn alles wat in ons leven is opgeslagen gebruikt als vergelijkingsmateriaal om overeenkomstige waarnemingen in de toekomst te analyseren en waarde toe te kennen.

Jammer genoeg kan ons onderbewustzijn de inhoud van een bad cluster niet lezen (in een van mijn volgende blogs leg ik uit waarom niet). Maar wat het wél kan lezen, is code red, de hoogst mogelijke gevoelscode, die is gekoppeld aan alle opgeslagen details. Ons onderbewustzijn is genetisch zo geprogrammeerd dat het nooit deze levensreddende code kan negeren. Het zal dan ook altijd deze gevoelscode uitvoeren om ons te waarschuwen dat er gevaar is.

Laten we even teruggaan naar het moment dat je klem zat tussen de spijlen van je bedje, naar het moment waarop je een bad cluster creëerde. Wat zag je op dat moment? Misschien de bal met de kleurtjes. En wat hoorde je, tegelijk met je eigen geschreeuw? Hoe bewoog je je armen, je handen, benen en de rest van je lichaam? Toen je naar je moeder keek op het moment dat ze de kamer binnenkwam, wat zag je? Wat zei ze?

Elk detail dat je later in je leven weer waarneemt, zoals de kleuren, gezichtsuitdrukkingen of geluiden die hetzelfde zijn als die je onderbewustzijn toen in dat bad cluster heeft opgeslagen, zal die negatieve angstige gevoelscodes (code red) die eraan vastzitten weer activeren. Die gevoelscodes creëren zo’n hoog niveau van verandering in je lichaam: dat voel je. En dat is nooit een prettig gevoel. Stel je voor dat je iemand ziet die je aardig vindt, maar dat je plotseling een vervelend gevoel ervaart. Je kunt niet uitleggen waarom een prettige situatie plotseling zo’n rotgevoel activeerde. Nou, dat wordt je nu dus langzaam wat duidelijker! Er zijn details in je omgeving waarvan je je niet bewust bent, details die de ingrediënten zijn van een bad cluster-situatie die je je niet kunt herinneren.

Zo komt het dat je je ‘ineens’ rot kunt voelen in een normaal prettige situatie. Meestal noemen we de kleinste vorm hiervan ‘stemmingswisselingen’. Je zult begrijpen dat het wel een klein beetje complexer werkt in het brein, maar om de strekking te begrijpen heb je hier wel zo’n beetje hoe het werkt.

In latere blogs zal ik uitleggen hoe dit proces verstrekkende gevolgen heeft voor je denkprocessen, je overtuigingen, je gedrag en je gezondheid. Voor nu wil ik afsluiten met het positieve aspect van bad clusters.

Het goede van een bad cluster is dat ze een enorme hoeveelheid energie bevatten. Wanneer een bad cluster eenmaal is bevrijd van zijn negatieve lading, kun je de bevrijde energie gebruiken om de doelen in je leven te bereiken!

Weet dus dat je er heel veel mee kunt winnen om je bad clusters op te ruimen, want – verrassing – we hebben ALLEMAAL bad clusters! Er is niet één mens op aarde die ze niet heeft. Dus in andere woorden, we kunnen al die negatieve energie omzetten naar positieve kracht om onze doelen en dromen te verwezenlijken!

Ingrid Schabbing
PMA Master Coach
Director of Coaching at the PMA Institute
Ingrid@PMAMinded.nl 

image

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

0

Je winkelwagen