Je zult nu vast wel weten dat ik echt dol enthousiast ben over de PMA-methode. Het heeft mijn leven compleet veranderd. En dat van ontelbare andere mensen ook. Door mijn passie om anderen op de snelste en meest effectieve manier te helpen, kan ik maar niet ophouden over PMA. Want het heeft ons zo veel meer te bieden dan al die andere bestaande technieken.

In deze blog wil ik je het verhaal van Kate vertellen. Ik mag van haar dat verhaal met je delen. Want ze weet dat het veel vrouwen kan helpen die met dezelfde problemen worstelen

Hoe ik Kate ontmoete

Een tijdje terug kreeg ik een e-mail van Kate. Ze was wanhopig. Ze schreef:

Lieve Ingrid,

Mijn naam is Kate. Ik ben 39 en ik ben al twee jaar extreem depressief. Ik heb twee prachtige kinderen (9 en 11 jaar), ik heb een geweldige man, geen geldzorgen, ik heb een heerlijk huis en fijne vrienden. Ik heb alles, vanaf de buitenkant gezien. Maar als ik eerlijk ben: aan de binnenkant voel ik me verschrikkelijk.

Ik herinner me een tijd dat ik vol energie was en dat ik naast mijn werk veel voor anderen deed. En nu voel ik me de hele tijd uitgeput, dat is zo frustrerend! Ik kan me niet concentreren. De ene keer krijg ik geen hap naar binnen en de andere keer prop ik mezelf vol. Ik heb minstens twee keer per week vreselijke hoofdpijn, en daar word ik dan weer prikkelbaar van, en ik slaap niet bepaald goed. Mijn kinderen en mijn man proberen me op te vrolijken. Maar hoe grappig of lief hun pogingen ook zijn: ik kan er niet van genieten!

Ik ben een last geworden voor mijn man en mijn kinderen. En dat maakt dat ik me zo waardeloos voel. En zo schuldig. Soms wou ik dat ik dood was. 

Ik heb vorige week het PMA-boek ‘Innerlijke Macht’ gekocht. Toen ik dat had gelezen, wist ik meteen dat dit is wat ik nodig heb: dit zal me helpen. Wil je me alsjeblieft terugschrijven om een afspraak te maken?

Groetjes van Kate 

Ik mailde Kate dezelfde dag terug. En nu wil ik je vertellen wat er tijdens mijn PMA-sessie met haar gebeurde.

De PMA-sessie met Kate
Aan het begin van de sessie vertelde Kate me dat ze altijd een gelukkig en spontaan mens was geweest. Ze heeft een heerlijke jeugd gehad en begreep er niets van dat ze zich zo afschuwelijk voelde en dat ze al die symptomen van depressie had.

Mijn allereerste vraag was:

Vraag:         Wanneer begon dit gevoel?
Antwoord: Twee jaar geleden.
Vraag:        Wat gebeurde er twee jaar geleden op dat startmoment? Denk er niet over na. Wat is de eerste herinnering die   spontaan in je opkwam toen ik mijn vraag stelde?
Antwoord:          Huh, dat is raar. Het eerste dat ik me herinnerde was mijn jongste dochtertje. Ze was toen 7. Ik zat een e-mail van mijn moeder te lezen en plotseling hoorde ik een hard geluid in de hal, alsof er iemand was gevallen, en daarna hoorde ik mijn dochter huilen. Ik rende naar de hal, en daar zat mijn dochter onderaan de trap te huilen en te schreeuwen dat haar rechterarm zo’n pijn deed. Het is gek, want ik weet niet waarom ik nou net aan deze gebeurtenis zou moeten denken, want in het ziekenhuis bleek dat er niets gebroken was en de blauwe plekken genazen snel. 

Vraag:       Vertrouw erop dat je onderbewustzijn zich niet vergist. Als deze situatie het eerst in je opkomt, is daar een reden voor. Dus, wil je nu in gedachten terug gaan naar dat specifieke moment, dat moment dat je die e-mail van je moeder zat te lezen. Probeer het je niet gewoon te herinneren: belééf dat moment opnieuw, met al je zintuigen. Je bént daar weer in je hoofd. Als je dat doet, wat is dan het eerste dat op dat moment in je opkomt?

Antwoord:          Het eerste wat in me opkomt is het harde geluid van iemand die van de trap valt en het geschreeuw ‘neeeeeeee!’ – in combinatie met het gehuil van mijn dochtertje. 

Vraag:       Is er in dat moment nog iets opvallends dat je te binnen schiet?
Antwoord:          ik zie het witte scherm van mijn computer en de woorden van de e-mail. 

Vraag:       Welke woorden vallen je het meest op?
Antwoord:          Het ging over een lastige buurvrouw en ze schreef: ik heb geen hoop dat ze zal veranderen.

Vraag:       Is het de hele zin of alleen die paar woorden die bij je opkomen?
Antwoord:          Eigenlijk is het alleen de woorden ‘geen hoop’ die overheersen voor mij.

Vraag:       Blijf in dat moment. Wat gebeurde er nadat je je dochter had horen schreeuwen? Wat is het eerste ding dat in je opkomt?
Antwoord:          Ik sprong op van mijn stoel en rende naar de hal. Het eerste dat in me opkomt is het gezicht van mijn dochter. 

Vraag:       Welk deel van haar gezicht?
Antwoord:          Haar betraande ogen.

Vraag:       Is er verder nog iets opvallends dat in je opkomt?
Antwoord:          Ja, ik weet niet waarom, maar de witte marmeren vloer in de hal komt in me op. En de trapleuning van donker hout. En het rode tapijt op de trap. Dit is zo raar! Die details zijn er altijd en ik moet ze elke dag hebben gezien, maar nu komen ze naar boven en zijn ze veel opvallender dan anders!

Vraag:       Wat is het meest opvallende detail van alle dingen die tot nog toe boven zijn gekomen?
Antwoord:          Gek genoeg zijn dat de woorden ‘geen hoop’ in die mail van mijn moeder en de betraande ogen van mijn dochter. 

Vraag:       Focus nu op die twee details en sta de gevoelens die je op dat moment had toe in je op te komen. Waar in je lichaam voel je iets? En wat voel je precies?
Antwoord:          Het voelt of mijn maag wordt samengeknepen – mijn hart klopt in mijn keel – mijn ogen branden – me handen trillen – ik heb moeite met ademen. Het is niet extreem erg, maar wel zo erg dat ik het merk. 

Vraag:       Ken je dat soort gevoelens?
Antwoord:          Absoluut! Die zijn helemaal verbonden met mijn depressieve gevoelens. Hoe intenser die gevoelens zijn, hoe dieper mijn depressie is.

 Vanaf hier gaat Kate naar andere situaties in haar leven, situaties met gelijksoortige details als in die recente situatie waarmee we begonnen. En nadat we door een paar van zulke gebeurtenissen waren heengegaan, spong ze naar de uiteindelijke inhoud van de bad cluster. De periode die ik oversla, tussen het eerste deel van de sessie en het moment dat de inhoud van de bad cluster zichzelf onthulde, is ook heel belangrijk. Maar in deze blog wil ik je het verband laten zien: hoe een activeringsmoment (e-mail plus de val van haar dochter) de inhoud van een bad cluster activeerde. Ik wil je hier vooral laten zien hoe het waarnemen van heel alledaagse details de inhoud van een bad cluster kan activeren. En hoe dit geactiveerde bad cluster-materiaal uiteindelijk leidt naar alle symptomen van depressie waaronder Kate leed.

Kate legde een aantal details bloot die opvielen doordat ze beladen waren met negatieve gevoelens. Hoe wisten we dat ze vol zaten met negatieve fysiologie, gevoelens? Omdat haar negatieve gevoelens sterker werden, of het activeerde de drang in haar om weg te gaan uit de situatie, op het moment dat ze op die details focuste. Dus wat ik hier zeg is dat het niet je rationele herinneringen zijn die je vertellen wat de belangrijkste details zijn. Het zijn de gevoelens in Kates lichaam die vertellen wat het belangrijkste voor haar is.

Dus tot nog toe verschenen de volgende details:

  • De woorden ‘geen hoop’
  • Geschreeuw, ‘neeeeeee!’
  • Opspringen van haar stoel
  • Rennen (naar de hal)
  • De betraande ogen van haar dochter
  • De witte marmeren vloer
  • Donker houten leuning
  • Rood tapijt van de trap
  • Maag trekt samen
  • Hart klopt in haar keel
  • Ogen branden
  • Handen trillen
  • Moeite met ademhalen 

Gedurende 40 minuten, tot ze de bad cluster bereikte, bracht Kate verschillende andere herinneringen naar boven die allemaal een aantal van de bovenstaande details bevatten. Tijdens het ‘herbeleven’ van elk van die emoties werden de negatieve gevoelens in haar lichaam sterker. Of, zoals ik eerder zei: ze activeerden de drang om weg te gaan van de situatie.

Laat we nu een sprongetje maken, naar de inhoud van de bad cluster. Bedenk dat je je niet zomaar spontaan de inhoud van een bad cluster kunt herinneren. Door de specifieke vragentechniek van PMA verzamel je eerst allerlei soorten negatief geladen details. Dit haalt al een klein stukje van de lading van de bad cluster af. Wanneer de lading deels weg is, door het stellen van de juiste vragen, is dat het moment waarop de onderdrukte herinnering je spontaan te binnen schiet. Wanneer je eenmaal in de onderdrukte herinnering beent, blijf je de juiste PMA-vragen stellen. En dan zal zich plotseling de hele inhoud van de Bad cluster onthullen. Om vergissingen voorkomen: een bad cluster is dus absoluut niet hetzelfde als een onderdrukte of verdrongen herinnering! Bad clusters zijn de onderliggende oorzaak waarom we een herinnering onderdrukken.

De inhoud van de bad cluster:

Vraag:       De uitdrukking op je gezicht en de plotselinge bewegingen van je lichaam vertellen me dat er nog iets anders bovenkwam. Wat is het?
Antwoord:          Ja dat klopt! Het is 23 jaar geleden. Ik ben 13 en ik ben in het ziekenhuis waar mijn vader overleed na een tragisch auto-ongeluk.

Vraag:       Probeer daar weer even te zijn en dat moment te herbeleven. Wat ervaar je?
Antwoord:          Ik zie mijn vader en de witte dekens op zijn ziekenhuisbed. Er is bloed (rood) op zijn hele gezicht en op zijn kleren. Er komt een dokter en mijn moeder vraagt hem: ‘hoe ernstig is het?’. De dokter antwoordt: ‘Het spijt me, hij is hersendood. Er is geen hoop dat hij nog wakker wordt. Mijn moeder springt op van haar stoel en schreeuwt ‘neeeee!’ Ik ren naar haar toe en hou haar vast. Ik zie haar betraande ogen en ik kijk de andere kant op, naar de tralies van het ziekenhuisbed en het donkere hout van het kastje achter het bed.

Vraag:      Wat voel je?
Antwoord:          Ik ben zo bang en mijn maag trekt samen – mijn hart klopt in mijn keel – mijn ogen branden – mijn handen trillen – en ik heb moeite met ademhalen. Het is niet extreem erg, maar wel zo erg dat ik het merk. Ik voel hoe de energie uit mijn lichaam wegzakt en voel me vanaf dat moment lamlendig.

Vraag:       (Nadat ik Kate wat tijd had gegeven om het hele plaatje te verwerken, ga ik verder. NB: hou in gedachten dat je onderbewustzijn een miljoen keer sneller verwerkt dan je bewustzijn. Dat betekent dat de juiste verbindingen binnen seconden zijn gelegd.) Ga terug naar het moment dat je voor je computer zit en je dochter hoort schreeuwen nadat ze van de trap was gevallen. En ga nu terug naar het moment in het ziekenhuis. Zijn er overeenkomsten in je gevoelens in beide situaties

Antwoord:          O ja, ze zijn precies hetzelfde!

Vraag:       Ga nu heen en terug tussen het moment met je dochter en het moment in het ziekenhuis. Je bent er gewoon weer. Wat zijn de overeenkomsten tussen beide situaties?
Antwoord:
          (Kate antwoordde na een paar seconden:) Wow! Dit is fantastisch! Zo veel dingen! De woorden ‘geen hoop’, de witte dekens, het rood van het bloed, het geschreeuw van mijn moeder, haar betraande ogen, de tralies van het bed en het donkere hout van het kastje. 

De overeenkomsten:In vergelijking met:
  • De woorden ‘geen hoop’ (e-mail)
  • Schreeuwende dochter: ‘neeeee!’
  • Opspringen uit haar stoel
  • Rennen (naar de hal)
  • De tranende ogen van mijn dochter
  • De witte marmeren vloer
  • De donkere houten leuning
  • Rood tapijt op de trap
  • Maag trekt samen
  • Hart klopt in mijn keel
  • Ogen branden
  • Handen trillen
  • Moeite met ademhalen
  • De woorden ‘geen hoop’ (dokter)
  • Schreeuwende moeder: ‘neeeee!’
  • Moeder springt op uit haar stoel
  • Rennen (naar haar moeder)
  • De tranende ogen van mijn moeder
  • De witte dekens op het bed
  • Het donkere hout van het kastje
  • Rood bloed op mijn vaders gezicht
  • Maag trekt samen
  • Hart klopt in mijn keel
  • Ogen branden
  • Handen trillen
  • Moeite met ademhalen

Vraag:       Wat voel je op dit moment?
Antwoord:          Dat is nog wonderlijker, ik voel me bevrijd, alsof er een zware rugzak van mijn rug is afgehaald.
Vraag:       En al die symptomen van je maag, hart, ogen, het trillen en het ademhalen wanneer je beide gebeurtenissen herbeleeft?
Antwoord:          Ze zijn volkomen verdwenen, ik voel me fantastisch 

Vraag:       Heeft deze sessie je antwoorden gegeven over jezelf en de oorzaken van je depressie?
Antwoord:          Ik ben verbijsterd! Ik realiseer me nu dat simpele dingen als kleuren, woorden, geluiden, ogen, en nou ja: dingen uit alledaagse situaties de zelfde details kan activeren van traumatische gebeurtenissen die er niets mee te maken hebben, maar die in mijn onderbewustzijn zijn opgeslagen als een bad cluster. Die details waren dus nog altijd geladen met dezelfde extreem negatieve fysiologie van dat moment. Omdat ze verkeerd waren opgeslagen en niet compleet waren gecodeerd. 

Maar niet alleen dat! Na de gebeurtenis met mijn dochter werden mijn computer, de e-mails, de kleuren van de trap en de hal de triggers die elke dag die herinnering (cluster) van de pijnlijke val van mijn dochter activeerden. Op die manier bouwde ik dus een hele batterij van alledaagse ervaringen en triggers op die allemaal verbonden waren in mijn onderbewuste brein, vanwege alle overeenkomsten. Op deze manier bleven de negatieve symptomen (fysiologie) van de geactiveerde bad cluster de hele tijd actief en veroorzaakten mijn depressieve symptomen. En dan te weten dat ik degene was die de kleuren en het materiaal voor onze hal heeft uitgezocht. Het gaf me altijd een gevoel van rust, maar na de activatie veranderde dat in een zeurend gevoel wanneer ik in de hal was en ik wist niet eens waarom. 

Eerst was ik bang dat ik de hal opnieuw moest doen vanwege dat gevoel. En hoewel ik gek ben op winkelen en inrichten, was dat wel begrotelijk geworden   Het wonderlijke is: als je brein eenmaal de juiste connectie heeft gemaakt (en dat gaat heel snel als je PMA doet), hoef je niet alles te veranderen. Omdat de negatieve lading verdwenen is en je kunt je bezittingen weer gewoon waarderen. 

Kate is net als jij, ze is slim. Ze besefte vrijwel meteen dat gewone alledaagse details en zintuiglijke signalen als kleuren, woorden, geluiden, enzovoort, de zelfde details in een bad cluster kunnen activeren. En die activeren op hun beurt de bijbehorende negatieve fysiologie. Het zal je duidelijk zijn dat aan haar twee jaar lange lijden aan symptomen van depressie heel snel een einde kwam.

Ik heb het er al eerder over gehad dat we ons de inhoud van een bad cluster niet spontaan kunnen herinneren. Betekent dit dat Kate zich niet kon herinneren dat haar vader stierf toen ze 13 was? Natuurlijk wel! Maar ze kon zich niet alle details herinneren van het moment in het ziekenhuis. Omdat ze zo pijnlijk waren op dat moment dat ze de controle verloor waardoor deze specifieke details werden opgeslagen in een bad cluster.

Kate is een van die prachtige mensen die mij toestond om haar te helpen. Iedere keer wanneer iemand zich voor me opent en we samen op deze ongelooflijke reis gaan, is dat voor mij een echt voorrecht. Mensen zijn zoveel sterker dan ze zelf denken. Dat ik getuige mag zijn van hun groei nadat ze PMA hebben toegepast, in gebieden van het leven waar ze dat nooit hadden verwacht, is geweldig mooi en motiverend.

Elke dag krijg ik zulke ‘cadeautjes’ die mijn passie voor PMA zelfs nog sterker maken.

Geef jezelf ook dat levenscadeau! En onthul ook de ‘verborgen’ diamanten die je in jezelf hebt!

Ingrid Schabbing
PMA Master Coach
Director of Coaching at the PMA Institute
Ingrid@PMAMinded.nl 

image

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

0

Je winkelwagen